برای بسیاری از ایرانی ها سلطان جانوران همان است که در فیلم های مستند حیات وحش دیده اند.
جانوری با یال انبوه و پر ابهت,گربه سانی در راس هرم حیات وحش ,گوشتخواری قدرتمند به نام شیر که در آفریقا زندگی میکند.
انگار دیگر فراموش کرده اند که ایران هم روزگاری شیر داشته و زمانی صدای غرش شیر ایرانی در سرزمین ما هم شنیده می شده.
از دزفول,مسجد سلیمان,شوش,رامهرمزو بوشهر گرفته تا کازرون,دشت ارژن و کام فیروز فارس.
البته نه فقط در ایرانعکه شیر ایرانی از شمال یونان و سوریه تا عراق و شبه جزیره عربستان و مناطق مرکزی هندرا هم زیر پای خود داشت و همیشه با نام علمی(persica)به معنای پارسیشناخته میشد.
آن طور که از اسناد به دست آمده بر می آید,این گربه سان زیبا در اروپای 2 هزار سال پیش هم وجود داشته و گلادیاتور ها با همین شیر مبارزه می کردند.
اما به مرور پوشش طبیعی محل زندگی اش در اروپا به پوششی جنگلی تغییر کرد و شیر ایرانی زیستگاه خود را از دست داد و نهایتاً محل زندگی اش به ایران و هند محدود شد.
سر نوشت شومی که این جانور در ایران پیدا کرد هم,کم از سر نوشتش در اروپا نداشت.
نه تنها زیستگاهش تخریب شد که بر اثر شکار بی رویه گوزن زرد توسط انسان ها دیگر چیزی برای شکار به سدت نیاورد.
شیرهای ایرانی از فرط گرسنگی به گله دامداران حمله کرده و با این کار مهر انقراض خود را امضا کردند.
محلی ها کمر به کشتنش بستند تا نام جانوری به تام شیر ایرانی از فهرست جانوران ایران خارج شود.آخرین دیدار با این گربه سان زیبا در وطن به 70 سال پیش می رسد.
به سال 1320 خورشیدی که یکی از افراد سر شناس شوش مرحوم فیلی,گزارش دیدار با گرو.ه های چهار تا پنج تایی شیر ایرانی را در محل پناهگاه حیات وحش کرخه فعلی می دهد.
امروز جز تک و توک خبرهایی از سازمان محیط زیست درباره بازشگت شیر ایرانی به وطن,تنها نقش و اشاره ای از قدرت و ابهت این جانور در وطن به جا مانده.
روی ستون ها و دیوار های کاخ های هخامنشی,برظروف,قالیچه,مهر,سکه,سنگقبرو کوبه در,و در سفر نامه و متون به جا مانده از روزگاران کهن.
شیرهای ایرانی گرچه در وطن نیستند اما هنوز هم تعداد کمی از آنها زنده اند و جایی در این جهان روزگار می گذرانند.
در پاک ملی<گیر>در ایالت گوجرات کشور هند,حدود 350 شیر ایرانی برای خود خانواده تشکلی داده و به شکار گوزن های خالدار هندی یا همان <چیتال>مشغولند
.
شیرهای که مخاطبان زیادی هم دارند.
هرساله تعداد زیادی از گردشگران,فیلمسازان و عکاسان به منطقه گیر می روند تا با آنها دیدار کنند.
مسئولان پارک هم از این طریق در آمد خوبی به دست می آورند.
برای صدور مجوز ورود دوربین کوچک حرفه ای روزانه حدود 150 دلار و دوربین بزرگ حرفه ای روزی هزار دلار می گیرند.شیرهای ایرانی در هند آخرین بازمانده های شیر ایرانی آزاد در جهان هستند و برای همین هم خیلی ها حاضرند تا این مبلغ را برای دیدار با آنها بپردازند.
شیر ایرانی که پسوند علمی اش را به این خاطر گرفته که نخستین بار در ایران به ثبت رسیده,چثه کوچک تری نسبت به شیر آفریقایی دارد و یال های جنس نرش هم کم پشت تر  از هم گونه آفریقایی اش است.
در سراسر شکم شیر ایرانی چین خوردگی پوست  وجود دارد و موی دمش هم پرپشت تر و بلندتر از شیر آفریقایی است.
وزن شیر ایرانی حداکثر به 190 کیلو گرم می رسد.در حالی که شیر آفریقایی 225 کلیویی هم به ثبت رسیده است.
گله های شیر ایرانی بسیار کمتر از شیرهای آفریقایی است و احتمالا این موضوع به نوع شکاری که در دسترسشان است مربوط می شود .
گوزن های هندی چیتال حدود 60 کیلو وزن دارند و شکار آنها کار تیمی زیادی نمی طلبد.
در حالی که دیده شده حتی شیرهای آفریقایی بوفالو های هزار کیلویی را هم شکار می کنند.
این نوع شکار تکنیک های خاصی دارد و برای به دست آوردنش به تعداد زیادی شکارچی نیاز است.
برای همین هم اعضای خانواده در شیرهای آفریقایی بسیار بیشتر از شیرهای ایرانی است.

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 6 فروردین 1391    | توسط: farzad    | طبقه بندی: مطالبی در مورد حیوانات،     |
نظرات()